Het is eventjes zoeken naar de voordeur van het appartementencomplex waar Willy woont. Eenmaal binnen worden we verwelkomd door een prachtige vrouw. Met haar opgestoken blonde haren en prachtige make-up lijkt het alsof ze regelrecht van een fotosessie vandaan komt. Haar woning staat vol met spulletjes, foto’s, beeldjes, souvenirs en aandenken aan avonturen en herinneringen.

Vanuit de Baarsjes verhuisde Willy van der Griendt 24 jaar geleden naar Slotermeer. Ondanks – of misschien juist dankzij – allerlei veranderingen in de buurt, woont ze hier na al die tijd heerlijk. “Toen ik hier kwam wonen wist ik niet hoe ik deze buurt moest omarmen. Je merkte dat de buurt nog in opbouw was. Nog niet elke straat was geasfalteerd en er waren weinig faciliteiten.” vertelt Willy terwijl ze heerlijk ruikende kruidenthee in onze kopjes schenkt. “Ik wilde nog taart halen, maar ik heb het zo druk dat ik daar niet meer aan toe ben gekomen.” voegt ze toe terwijl ze een schaal koekjes op tafel zet. Voor Willy voelde 24 jaar geleden de verhoudingen tussen mensen met verschillende achtergronden verstoord. Daarom wilde ze zo snel mogelijk lid worden van een groep die zich bezighoudt met integratie: Laat Het van Twee Kanten Komen.

Laat Het Van Twee Kanten Komen is een project van bewoners en vrijwilligers uit Amsterdam Nieuw-West die themabijeenkomsten en dialooggesprekken organiseren. Bewoners met een verschillende culturele- en religieuze achtergrond bespreken met elkaar thema’s van maatschappelijk en intercultureel belang.

“We hebben hier waanzinnige avonden georganiseerd. Er kwamen ontzettend veel politici langs die zodoende konden afvinken dat ze weer eens een zeer armlastige buurt hadden bezocht. Van dominees tot intellectuelen: iedereen kwam bij ons langs. Dit zorgde voor interessante avonden.”

Willy is inmiddels 74, maar genieten van een rustig pensioen is niks voor haar. Zo is ze altijd al geweest. Na de studie pedagogiek besloot ze op haar dertigste met jonge delinquenten te werken. Op basis van allerlei Amerikaanse theorieën had ze zelf trainingen ontwikkeld. Met rollenspellen waarbij Willy de delinquent speelde en die jongens het slachtoffer. “Het instituut waar ik voor werkte was nog helemaal niet klaar voor deze moderne aanpak en stond niet open voor vernieuwing, waardoor ik daar toch niet helemaal op mijn plek zat. Toen mijn werkgever vroeg of ik niet gewoon beleidstukken wilde gaan schrijven, besloot ik het aan de wilgen te hangen en gooide ik het roer om. Ik vond dat ik goed kon zingen, dus besloot ik te gaan zingen.”

Na het oprichten van een ‘virtueel bureau’ waar Willy was in te huren als zangeres, dagvoorzitter, dialoogleider en coach, heeft ze twee jaar aan het Conservatorium gestudeerd.

Toen Willy net 40 was ging ze met een vriendin naar India. Hier trof ze per toeval een weeshuis met de titel ‘Happy Home’. Ze zag de kinderen allemaal in de aarde wroeten en het werd pijnlijk duidelijk dat deze kinderen helemaal niets hadden. “Dit raakte mij. Ik wilde me daarvoor inzetten en ik besloot om elk jaar een maand lang naar India te gaan om vrijwilligerswerk te doen. Dat heb ik twaalf jaar lang gedaan.”

Ondertussen was Willy in Nederland bezig om jongeren te motiveren om de techniek in te gaan. Als lid van het promoteam Technische Installatie gebruikte ze spelletjes, quizzen, gesprekken en presentaties om voor meer elektriciens en loodgieters te zorgen. “Hier heb ik kennis opgedaan van het vmbo. Ik kreeg een connectie met die jongens en wist waar ze behoefte aan zouden hebben. Aan de hand daarvan heb ik een sollicitatietraining geschreven.” Willy bood de training in eerste instantie gratis aan, maar het kwam moeilijk van de grond. Na veel lobbyen, aanbieden en proberen werd de training in 2011 door het ROC opgepakt. Nog geen zes maanden later bood het ROC Willy een baan.

“Op mijn 61e ben ik aan de slag gegaan op het ROC. Hier heb ik studenten naar stages geleidt, mensen geholpen bij problemen en lessen in sociale vaardigheden gegeven. Ik heb hier mijn diploma Coaching gehaald en daardoor mocht ik Verzuimcoach worden. Hier trof ik jongens die het allemaal niet meer zagen zitten en hen ging ik individueel begeleiden. Ik had met veel van die jongens te doen. En met een jongen in het bijzonder: een Antilliaanse jongen die ontzettend goed was in zijn vak als elektricien, maar hij zou zijn diploma niet krijgen doordat hij de Nederlandse taal niet goed beheerste. Dit was zo demotiverend dat ik hem langzaam zag afglijden. Schrijnend. Maar in mijn hoofd ook heel filmisch. Tijdens de coronapandemie heb ik hier een 10-delige serie over geschreven.”

Op het gebied van liefde is Willy altijd een vrije vogel geweest. Geen man, geen kinderen. Sinds een paar jaar bevindt ze zich in de datescene en schrijft ze als columnist openlijk over bijzondere dates, teleurstellingen en hartzeer. Ondanks dat het nog niet gelukt is geeft ze niet op. Het idee dat ‘de volgende’ wel een toevalstreffer zou kunnen zijn werkt verslavend. Die leuke, maatschappelijk geëngageerde, knappe, vrijgevochten en welbespraakte man moet toch ergens zijn? Haar ervaring op het gebied van daten in combinatie met haar achtergrond als schrijfster hebben gezorgd voor het tragikomische boek: Daten voor gevorderden. Een verhaal van een zoektocht naar echte liefde wanneer je alles in je leven al voorbij hebt zien komen.

Wil je het boek zelf ook lezen? Dan kun je deze bestellen via www.libris.nl/denieuweboekhandel of kijk in het schap bij je lokale boekhandel.

Door: Karin van Leijen