Een gouden moment

Met kerst ben ik toch bij mijn zus beland. Ze had nogal aangedrongen en ik was gezwicht. Ik had nog niks anders en wilde voorkomen dat ik niet zoals vorig jaar met mijn kat Binky de kerstdagen doorbracht op de bank. Kijkend naar kerstfilms waarin iedereen na veel omzwervingen elkaar vond, afgewisseld door reclames waar grote gezinnen schotels met stukken (vegan) kalkoen lachend aan elkaar doorgaven.

Ik vind het altijd heel leuk en gezellig bij mijn zus, maar ongetwijfeld zijn er ook weer de vrienden (een zestal ouwe stelletjes) die mij altijd net iets te gretig vragen naar van alles en nog wat in de hoop iets op te vangen over privé details van mijn (afwezige) liefdesleven. Er moet wel een erg droevige reden zijn dat ik ieder jaar weer opnieuw alleen aan tafel schuif en die willen ze graag weten. Dat ik zelf verkies de lat heel hoog te leggen komt niet in hun hoofd op. Single zijn is iets dat zij niet kennen en hun heel erg lijkt.  

En nu schrijf ik ook nog een boek over daten! Mijn zus heeft daar ongetwijfeld over opgeschept, dus daar kom ik niet meer onderuit. De ervaring leert dat mensen die niet daten er juist heel nieuwsgierig naar zijn. Ik vermoed dat het vragenvuur niet te stuiten valt.

In de trein naar haar toe, bereid ik me voor op het ergste. Ik ben gewend om op te treden, te zingen en voor grote groepen te staan, maar nu zit ik ‘em te knijpen. Raar.  

En ja hoor, zodra ik binnen ben word ik overstelpt met vragen. Hoe heet het boek? Wanneer komt het uit? Is het inderdaad zo moeilijk een man aan de haak te slaan en waarom dan wel? Ja, dat beschrijf ik allemaal in dat boek en ja leuke, single mannen op leeftijd zijn zeldzaam, althans ik heb ze (nog) niet ontmoet.

Eigenlijk zijn de stelletjes heel aardig, sterker nog, ze verstaan de kunst van het doorvragen beter dan menige man uit mijn boek!

En ineens weet ik het: ik vind het makkelijker om over intieme en persoonlijke details aan totaal onbekende lezers te vertellen dan mensen die dichtbij staan. Ik realiseer me dat het een van de eerste keren is dat ik met de billen bloot ga waar mijn familie bijzit. Het heeft te maken met hoe wij vroeger in ons gezin met elkaar omgingen en dat praten over je gevoel ‘not done’ was. Dat was iets voor zielenpoten en zwakkelingen.

Ik blijf slapen en hoor het bezoek nog tot laat praten. De volgende morgen klopt mijn zus op de deur en loopt meteen door naar binnen en ploft op mijn bed. Precies zoals mijn moeder dat deed. ‘Wat heerlijk Wil dat je er bent en weet je, je hebt bij ons een boel los gemaakt. We vinden je allemaal erg dapper dat je dit soort onderwerpen aankaart.’ ‘Oh,’ zeg ik vanonder de lakens, ‘ik merk juist dat ik het heel erg eng vond.  Op de een of andere manier schaam ik me ervoor, tegenover jullie dan, ik weet niet.’ ‘Nou ik weet het wèl,’ zegt mijn zus, ‘daten roept toch altijd de associatie op met seks. En dat was bij ons thuis vroeger niet aan de orde. Een groot taboe.’ ‘Ja’ piep ik, ‘dat is het.’ ‘En dat doorbreek jij nu. Maar weet je,’ zegt ze op een kordate zussentoon, ‘op de voorpagina zet je gewoon: dit boek mag iedereen lezen, behalve mijn familie.’  We lachen zoals vanouds. ‘Doordat we nu allemaal kwetsbaar zijn voelen we waar het echt om draait in het leven,’ zegt ze. ‘Geen gedoe meer over “hoe hoort het eigenlijk”.

Ik persoonlijk vind dit een gouden moment. En dat op de valreep naar het Nieuwe Jaar! Als dit soort momenten zich blijven aandienen, dan wordt het een prachtjaar, ik weet het zeker.

Vind je dit artikel leuk?

Share on Facebook
Share on Twitter
Share on Linkdin
Share on Pinterest

Laat een reactie achter